تاثیر تمرینات تداومی با شدت متوسط و بالا بر سطح پلاسمایی پروتئین فسفوریله تائو و مقاومت به انسولین در زنان دیابتی نوع دو

هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تداومی با شدتهای مختلف بر سطح پلاسمایی پروتئین فسفوریله تائو و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ بوده است. ۳۰ بیمار زن با دامنه سنی ۵۰ تا ۶۰ سال که حداقل سه سال سابقه ابتلا به دیابت را داشتند، به روش در نمونه گیری دسترس انتخاب و در سه گروه شامل (۱) تمرین تداومی با شدت بالا، (۲) تمرین تداومی با شدت متوسط و (۳) کنترل، قرار داده شدند. گروههای تمرینی بهمدت هشت هفته به -تمرین پرداختند. پروتکل تداومی با شدت بالا شامل ۳۰ دقیقه دویدن با شدت ۸۰% ضربان قلب ذخیره بود و پروتکل تمرین تداومی با شدت متوسط نیز به صورت ۵۰ دقیقه دویدن با شدت ۵۰% ضربان قلب ذخیره انجام شد. نتایج نشان داد که میزان مقاومت به انسولین زنان دیابتی نوع ۲ در پس آزمون گروه های تمرین با شدت بالا و متوسط نسبت به پیش آزمون کاهش معناداری وجود دارد (مقادیر P به ترتیب ۰۰۱/۰ و۰۲۱/۰). همچنین سطح پروتئین فسفوریله تائوی پلاسما در گروه تمرین با شدت بالا کاهش معناداری وجود داشت (۰۲۶/۰(P= سطح پروتئین تائوی پلاسما در گروه تمرین با شدت بالا نسبت به گروه کنترل به طور معناداری پایین تر بود (۰۰۸/۰P=). احتمالا تمرین ورزشی تداومی با شدت بالا می تواند از طریق بهبود مقاومت انسولین، کاهش سطح پروتئین فسفوریله تائو را در پی داشته باشد و از عوارض جانبی دیابت در CNS جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

پروتئین فسفوریله تائو ، مقاومت به انسولین ، دیابت نوع دو ، تمرین تداومی