تاثیر جنس مخزن بر رشد جلبک ها و شاخص های کیفیت آب در سیستم های ذخیره سازی خانگی

رشد جلبک ها و ناپایداری شاخص های کیفی آب در مخازن ذخیره سازی خانگی به ویژه در مناطقی که به دلیل نوسانات شبکه، استفاده از مخازن آب امری اجتناب ناپذیر است، می تواند تهدیدی جدی برای سلامت مصرف کنندگان به شمار آید. این پژوهش با هدف مقایسه وضعیت جلبک ها و پارامترهای فیزیکی-شیمیایی آب در دو نوع مخزن گالوانیزه و پلی اتیلنی در منطقه باهنر شهرستان مرودشت انجام شد. در این مطالعه مقطعی–تحلیلی، ۶۶ نمونه آب (۳۳ نمونه از هر نوع مخزن) به صورت تصادفی برداشت شد و شاخص هایی شامل تراکم جلبک، کلر آزاد باقی مانده، جامدات معلق محلول، کدورت، BOD، pH، نیترات، فسفات و عدد آستانه بو مطابق روش های استاندارد اندازه گیری شد. داده ها پس از ارزیابی نرمال بودن با آزمون اندرسون–دارلینگ، با آزمون من–ویتنی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین تراکم جلبک در مخازن گالوانیزه (۱۵۳/۱۱ سلول/میلی لیتر) به طور معناداری بالاتر از مخازن پلی اتیلنی (۳۳/۹۶ سلول/میلی لیتر) است(۰/۰۰۳۱=p). همچنین غلظت کلر آزاد باقی مانده در مخازن گالوانیزه به طور قابل توجهی کمتر بود که همبستگی منفی متوسطی با تراکم جلبک نشان داد. مقادیر TSS، کدورت و TON نیز در مخازن گالوانیزه به طور معناداری بیش از مخازن پلی اتیلنی بود که بیانگر افزایش زیست توده جلبکی و کاهش کیفیت آب است. تحلیل ترکیب گونه ای نشان داد که مخازن گالوانیزه فراوانی بیشتری از کلروفیتا و سیانوباکتری ها دارند. بر اساس نتایج، واکنش های خوردگی در مخازن گالوانیزه و مصرف کلر توسط سطح فلزی، مهم ترین عامل فراهم شدن شرایط رشد جلبک هستند. به طور کلی، مخازن پلی اتیلنی به دلیل پایداری شیمیایی و حفظ بهتر کلر آزاد، عملکرد بهداشتی مناسب تری داشته و گزینه ای مطلوب تر برای ذخیره سازی آب آشامیدنی محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

جلبک ، کیفیت آب ، مخازن گالوانیزه ، مخازن پلی اتیلنی ، کلر باقی مانده.