نقش تاب آوری و احساس انسجام در پیشبینی سازگاری زناشویی زنان دارای همسر معتاد

این مطالعه با هدف بررسی نقش تاب آوری و احساس انسجام در پیش بینی سازگاری زناشویی زنان دارای همسر معتاد انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی زنان دارای همسر معتاد منطقه ۲ شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند. با توجه به نامشخص بودن تعداد دقیق افراد جامعه هدف، به منظور برآورد حجم نمونه از فرمول پیشنهادی تاباچنیک و فیدل (۲۰۰۷) استفاده شد و حجم نمونه ۱۳۰ نفر برآورد شد. برای نمونه گیری از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد. بعد از گردآوری داده ها و حذف سه پرسشنامه مخدوش، حجم نمونه نهایی ۱۲۷ نفر برآورد شد. برای گردآوری داده ها در پژوهش حاضر از پرسشنامه سازگاری زناشویی ۱ سپانیز (۱۹۹۶)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه احساس انسجام آنتونووسکی (۱۹۸۷) استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS.v۲۵ و آزمون ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد بین تاب آوری (r=۰.۳۷۷; p=۰.۰۰۱) و احساس انسجام (r=۰.۲۴۴; p=۰.۰۰۶) با سازگاری زناشویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد مولفه های شایستگی فردی، اعتماد به غرایز، پذیرش مثبت تغییر، کنترل و تاثیرات معنوی می توانند ۳۳.۵۷% از تغییرات سازگاری زناشویی را پیش بینی کنند. با توجه به نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی در زمینه تقویت تاب آوری و احساس انسجام روانی با هدف بهبود سازگاری زناشویی در زنان دارای همسر معتاد تدوین شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، احساس انسجام ، سازگاری زناشویی ، زنان دارای همسر معتاد