شدت دستورپریشی در بیماران دستورپریش فارسی زبان در چارچوب فرضیه کوتاه شدن درخت نحوی

بیماران دستورپریش در تصریف فعل و تصریف زمان مشکل دارند. هدف این پژوهش بررسی شدت دستورپریشی با توجه به میزان آسیب پذیری زمان و مطابقه در چارچوب فرضیه کوتاه شدن درخت نحوی است. در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بررسی می کنیم که آیا در بیماران دستورپریش عناصر نقش نما یک اندازه آسیب می بینند و این که ارتباط میان شدت دستورپریشی و جایگاه قرارگیری گره های نمودار درختی چیست. بدین منظور سه بیمار زبان پریش بروکا بررسی و گفتار آنها ارزیابی شد. نتایج حاصله شدت دستورپریشی را با توجه به فرضیه مذکور مورد تایید قرار داد. این نتایج با نظریه تصریف دوجزئی و نظریه بازبینی برنامه کمینه گرا نیز همخوانی دارد.

کلیدواژه ها:

شدت دستورپریشی ، فرضیه کوتاه شدن درخت نحوی ، زمان ، مطابقه ، فارسی