پیش بینی عزت نفس در دوران بزرگسالی بر اساس ترومای دوران کودکی

هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه تروما در کودکی با عزت نفس در بزرگسالی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی در زمره پژوهش های همبستگی قرار دارد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه آزاد واحد شهر قدس (شهرستان قدس استان تهران) در سال ۱۴۰۲ می باشد. بر همین اساس با استفاده از روش داوطلبانه و پرسشنامه الکترونیکی تعداد ۲۱۸ دانشجو به صورت نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند و جهت نمونه گیری متغیرها به پرسشنامه های عزت نفس کوپر اسمیت (۱۹۶۷) و ترومای کودکی برنشتاین و همکاران (۲۰۰۳) پاسخ دادند. داده ها توسط آزمون های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه استاندارد و با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافته های این مطالعه نشان داد که تمامی مولفه های ترومای کودکی به جز غفلت عاطفی با عزت نفس رابطه منفی دارند. بیشترین همبستگی منفی مربوط به سوء استفاده عاطفی (-۰.۸۳۵) و نمره کل ترومای کودکی (-۰.۸۹۲) بود، در حالی که کمترین همبستگی منفی به سوء استفاده فیزیکی (-۰.۴۸۱) تعلق داشت. رگرسیون خطی نشان داد که پنج مولفه ترومای کودکی حدود ۶۷ درصد از واریانس عزت نفس را پیش بینی می کنند و اثر سوء استفاده عاطفی و غفلت جسمانی بر کاهش عزت نفس قابل توجه است. این یافته ها نشان می دهند که تجربه های آسیب زا در دوران کودکی نقش مهمی در شکل گیری عزت نفس بزرگسالان دارند و مداخلات روانشناختی و برنامه های آموزشی که بر ارتقای عزت نفس و کاهش اثرات منفی ترومای کودکی تمرکز دارند می توانند موثر باشند.

کلیدواژه ها:

تروماهای دوران کودکی ، عزت نفس ، سوء استفاده ، غفلت ، دانشجویان