اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر کاهش تنش های بین فردی و افزایش خودکارآمدی دانش آموزان دختر پایه پنجم ابتدایی

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر کاهش تنش های بین فردی و افزایش خودکارآمدی دانش آموزان دختر پایه پنجم ابتدایی انجام شد. از نظر هدف، پژوهش کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر خواف در سال تحصیلی جاری (۶۲۱ نفر) بود. برای انتخاب نمونه از روش نمونه گیری چندمرحله ای استفاده شد؛ بدین ترتیب که ابتدا یک مدرسه دخترانه انتخاب و سپس از میان کلاس های پایه پنجم تعداد ۳۰ نفر دانش آموز به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تنش های بین فردی شولتز (۲۰۰۲) و پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) بود. مداخله آموزشی بر اساس برنامه آموزش تنظیم هیجان گاتمن (۲۰۱۵) طراحی و طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای به شیوه کارگاهی و تعاملی برای گروه آزمایش اجرا شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده گردید. نتایج نشان داد آموزش تنظیم هیجان موجب کاهش معنادار تنش های بین فردی و افزایش معنادار خودکارآمدی دانش آموزان شده است. همچنین اندازه اثر بیانگر آن بود که بیشترین تاثیر مداخله بر مولفه خودکارآمدی تحصیلی حاصل شده است. به طور کلی یافته ها بیانگر اثربخشی آموزش تنظیم هیجان در ارتقای مهارت های روان شناختی و تحصیلی دانش آموزان پایه ابتدایی است.

کلیدواژه ها:

آموزش تنظیم هیجان ، تنش های بین فردی ، خودکارآمدی