بررسی فقهی و حقوقی حق کودک بر سلامت روان والدین و آثار آن بر نهاد خانواده

سلامت روان والدین از مهم ترین عوامل موثر در شکل گیری خانواده سالم و رشد شخصیت کودک است. در حالی که ادبیات روان شناسی به طور گسترده به نقش سلامت روان والدین پرداخته، در فقه امامیه و حقوق ایران بحث مستقلی با عنوان «حق کودک بر سلامت روان والدین» وجود ندارد. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی، به بررسی امکان استخراج چنین حقی از مبانی فقهی مانند قاعده لاضرر، حرمت ایذاء، حسن معاشرت، ولایت بر اساس مصلحت و عدم ولایت غیرصالح می پردازد. همچنین، ظرفیت های قانون مدنی ایران در موضوع حضانت، ولایت و مسئولیت مدنی والدین در صورت آسیب روانی به کودک تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهد که اصول فقهی قابلیت اثبات این حق را دارند و قانون مدنی نیز به صورت ضمنی از آن حمایت می کند؛ از جمله در سلب حضانت از والدینی که سلامت روان آن ها تهدیدکننده مصالح طفل است. در پایان، مدل پیشنهادی برای شناسایی و تقویت این حق در نظام حقوقی ایران ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

سلامت روان والدین ، حق کودک ، فقه امامیه ، قانون مدنی ایران ، حضانت ، ولایت