اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودانتقادی زنان مبتلا به اسکلروزیس چندگانه

مقدمه: اسکلروزیس چندگانه (MS) یکی از شایع ترین بیماری های مزمن و ناتوان کننده عصبی در بزرگسالان جوان است که ابعاد جسمانی، شناختی و هیجانی بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد. بیماران مبتلا به ام اس علاوه بر نشانه های جسمی، با مشکلات خودانتقادی مواجه اند که بر کیفیت زندگی و سازگاری روانشناختی آن ها اثرگذار است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت بر خود انتقادی در زنان مبتلا به اسکلروزیس چندگانه بود. روش کار: این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. ۳۶ زن مبتلا به ام اس به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۸ نفر) و کنترل (۱۸ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت شرکت کرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خود انتقادی گیلبرت و همکاران (۲۰۰۴) بود. داده ها با تحلیل واریانس مکرر تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت به طور معناداری موجب کاهش خود انتقادی در گروه آزمایش شد (p<۰.۰۵) نتیجه گیری: درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت با تقویت مهارت های پذیرش، ذهن آگاهی و تنظیم هیجانات، رویکردی موثر در بهبود خود انتقادی در بیماران مبتلا به اسکلروزیس چند گانه است و می تواند در پروتکل های درمانی بیماران مزمن گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت ، خودانتقادی ، اسکلروزیس چند گانه