جامی و تجربه الهام در مسیر عرفان

این پژوهش به تحلیل نقش الهام در مکاشفات عرفانی جامی می پردازد. مطالعه حاضر از نوع کیفی و تحلیلی-توصیفی است و با استفاده از روش تحلیل محتوای متنی، نمونه های برجسته ای از تجربه های الهام در متون شعری و نثری جامی استخراج و تبیین شده اند. یافته ها نشان می دهد که جامی با به کارگیری زبان استعاری و نمادین، تجربه های عرفانی خود را به گونه ای ارائه می کند که امکان تعامل عمیق درونی خواننده باتجربه معنوی فراهم می آید. این مطالعه ضمن ارائه چارچوب تحلیلی منسجم برای فهم مکاشفات عرفانی، اهمیت الهام را به عنوان محور شکل دهی تجربه عرفانی برجسته ساخته و می تواند به عنوان مرجعی برای پژوهش های آتی در حوزه عرفان ایرانی و مطالعات تطبیقی عرفانی مورداستفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

الهام ، مکاشفات عرفانی ، جامی ، عرفان