ادبیات و فقر (آثار صادق هدایت، جلال آل احمد، صادق چوبک)

پژوهش حاضر با هدف بررسی بازتاب مفهوم فقر در آثار سه نویسنده برجسته ادبیات معاصر ایران، یعنی صادق هدایت، جلال آل احمد و صادق چوبک انجام شده است. روش تحقیق به کاررفته در این مطالعه کیفی و توصیفی–تحلیلی است و داده ها از طریق مطالعه کتابخانه ای و تحلیل متون گردآوری شده اند. در این پژوهش، آثار شاخص این نویسندگان از جمله بوف کور، علویه خانم، زن زیادی، مدیر مدرسه، تنگسیر و روز اول قبر مورد بررسی قرار گرفته و مضامین مرتبط با فقر مادی، فرهنگی و روانی استخراج و تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد که هدایت فقر را به صورت فلسفی و وجودی می نگرد و آن را نشانه ای از پوچی و بی پناهی انسان معاصر می داند. آل احمد با رویکردی اجتماعی، فقر را حاصل نابرابری، استبداد و غرب زدگی فرهنگی معرفی می کند و چوبک نیز با واقع گرایی اجتماعی، فقر را در قالب تجربه زیسته مردم فرودست و رنج دیده بازنمایی می سازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که هر سه نویسنده، علی رغم تفاوت های فکری و سبک شناختی، در ترسیم رنج انسان ایرانی و نقد ساختارهای ناعادلانه اجتماعی هم سو هستند. در مجموع، ادبیات معاصر ایران در آثار این سه نویسنده، به مثابه آیینه ای از فقر، تبعیض و نابرابری اجتماعی عمل می کند و کارکردی انتقادی و آگاهی بخش نسبت به جامعه خود دارد.

کلیدواژه ها:

ادبیات معاصر ایران ، فقر ، صادق هدایت ، جلال آل احمد ، صادق چوبک