روانشناسی اعترافات دروغین: ارزیابی نظری، آسیب پذیری ها و پیامدهای قضایی

این مقاله مروری (برگرفته از: The Psychology of False Confessions: Forty Years of Science and Practice, ۲۰۱۸) است و بر تحولات علمی چهل سال اخیر در زمینه روانشناسی اعترافات دروغین ارائه می دهد (Gudjonsson, ۲۰۱۸). این علم، به دنبال توسعه دانش علمی برای درک بهتر تاثیر بازجویی ها، آسیب پذیری های روانشناختی مظنونین، و پیامدهای قضایی ناشی از اعترافات نادرست است. عواملی مانند تمایل محققان به «بینش تونلی» (tunnel vision) و «سوگیری تاییدی» (confirmation bias) می توانند منجر به بی عدالتی های بزرگ شوند، حتی اگر تحقیقات با «نیات خوب» (good intentions) شروع شوند (Gudjonsson, ۲۰۱۸). طبقه بندی های نظری کلیدی، مکانیسم های آسیب پذیری مانند تلقین پذیری بازجویی (Interrogative Suggestibility)، و عوامل فردی (نظیر ADHD) بررسی می شوند. همچنین، تضاد میان رویکردهای متهم سازانه (مانند تکنیک رید) و رویکردهای حقیقت یاب (مانند مدل PEACE) در پرتو مطالعات موردی تاریخی، به ویژه پرونده های جنجالی ایسلند (گودموندور و گایرفینور) تحلیل می گردد تا اهمیت درک آسیب پذیری های فردی و حفظ شفافیت در فرآیند بازجویی مشخص شود.

کلیدواژه ها:

اعترافات دروغین ، تلقین پذیری بازجویی ، سوگیری تاییدی ، بینش تونلی ، آسیب پذیری روان شناختی