اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچار اختلال واژینیسموس

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچاراختلال واژینیسموس بود. روش پژوهش: طرح پژوهشی حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون بود. جامعه آماری شامل زنان ۲۰ الی۴۵ سال دچار اختلال واژینیسموس مراجعه کننده به مراکز روان شناسی و مشاوره تخصصی سلامت جنسی، کلینیک های زنان و مراکز مشاوره خانواده شهر قم در نیمه دوم سال ۱۴۰۳بود که تعداد۳۰ نفر(هرگروه ۱۵ نفر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه دلزدگی زناشویی و پرسشنامه خود انتقادی پاسخ داده شد و در پایان به مدت۸ جلسه۹۰دقیقه ای، تحت درمان طرحواره درمانی قرار گرفتند. یافته ها: نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچاراختلال واژینیسموس معنا دار است. نتیجه گیری: بر اساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که درمان طرحواره درمانی می تواند بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچاراختلال واژینیسموس اثربخش باشد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، دلزدگی زناشویی ، خود انتقادی ، اختلال واژینیسموس ، زنان