اثر پوترسین و تیمار آب گرم بر عمر پس از برداشت و برخی شاخص های کیفی توت فرنگی رقم پاروس

امروزه کاهش ضایعات پس از برداشت محصولات تازه کشاورزی با هدف افزایش امنیت غذایی و جلوگیری از هدر رفت سرمایه، یکی از چالش های پیشروی جوامع می باشد. در این پژوهش تاثیر غلظت­ های مختلف پوترسین و دماهای مختلف آب بر عمر پس از برداشت میوه توت­ فرنگی رقم پاروس به ­صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار بررسی شد. فاکتور اول تیمار پوترسین در چهار سطح صفر (شاهد)، ۰/۵، ۱ و ۲ میلی­ مولار و دمای آب در چهار سطح ۲۵ (شاهد)، ۴۵، ۵۰ و ۵۵ درجه سانتی ­گراد و فاکتور دوم زمان نگهداری در انبار در پنج سطح شامل صفر(شروع انبارداری)، ۳، ۶، ۹، ۱۲ و ۱۵ روز بود. صفات اندازه گیری شده شامل کاهش وزن میوه، مواد جامد محلول، اسیدیته قابل تیتراسیون، pH، سفتی بافت میوه، درصد پوسیدگی و ویژگی های ظاهری میوه بود. نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان داد که تیمارهای آب گرم و پوترسین درصد کاهش وزن و درصد پوسیدگی میوه را نسبت به نمونه های شاهد کاهش دادند. هم چنین تیمار آب گرم و پوترسین از افزایش میزان pH در دوره ی انبارمانی نسبت به نمونه شاهد جلوگیری کردند. در هر دو تیمار اعمال شده میزان کاهش مواد جامد محلول، سفتی و مصرف اسیدهای آلی نیز در طی دوره انبارمانی در نمونه های تیمارشده نسبت به شاهد کمتر بود.

کلیدواژه ها:

پوسیدگی ، زمان نگه داری ، مواد جامد محلول و ویتامین ث