اثر بخشی آموزش هنرهای تجسمی بر سازگاری اجتماعی کودکان پیش از دبستان ۴ تا ۶ ساله شهر ازنا

هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش هنرهای تجسمی بر افزایش سازگاری اجتماعی کودکان پیش دبستانی ۴ تا ۶ ساله شهر ازنا در سال تحصیلی ۱۴۰۰–۱۴۰۱ می باشد. جامعه آماری شامل کودکان پیش دبستانی تحت پوشش آموزش و پرورش شهر ازنا بود که با روش نمونه گیری تصادفی، دو مرکز پیش دبستانی انتخاب شد. در مجموع ۴۸ کودک (۲۴ نفر در گروه آزمایش و ۲۴ نفر در گروه کنترل) با استفاده از پرسشنامه مقیاس سازگاری اجتماعی دخانچی (۱۳۷۷) ارزیابی شدند.این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری انجام شد. گروه آزمایش طی ۱۴ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش هنرهای تجسمی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ نوع آموزشی در این زمینه دریافت نکرد. یک هفته پس از پایان جلسات و نیز دو ماه بعد، به منظور ارزیابی ماندگاری اثرات آموزش، مجددا از هر دو گروه آزمون به عمل آمد. داده های پژوهش با استفاده از آزمون شاپیرو–ویلک، ویلکاکسون، من–ویتنی و تحلیل کوواریانس تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در میزان سازگاری اجتماعی اختلاف معناداری وجود دارد؛ به طوری که آموزش هنرهای تجسمی موجب بهبود سازگاری اجتماعی کودکان شده و این اثر در مرحله پیگیری نیز تداوم داشت.

کلیدواژه ها:

آموزش هنرهای تجسمی ، سازگاری اجتماعی ، کودکان پیش دبستانی.