بررسی مولکولی جمعیت میگوی موزی ( Fenneropenaeus merguiensis) با استفاده از نشانگرهای ریزماهواره در صیدگاه های خلیج فارس

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 27

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JMST-23-4_005

تاریخ نمایه سازی: 6 دی 1404

چکیده مقاله:

شناسایی ساختار ژنتیکی ذخایر دریایی کشور، شیوه ای موثر در مدیریت کارآمد شیلاتی محسوب می گردد. یکی از گونه های با ارزش میگو در خلیج فارس، میگوی موزی (Fenneropenaeus merguiensis) است که حدود ۶۰ درصد از کل صید سالانه میگو در استان هرمزگان را شامل می شود. در این مطالعه، میزان تنوع ژنتیکی در جمعیت این گونه در چهار صیدگاه گروک، کلاهی، نیروگاه بندرعباس و طولا و همچنین جمعیت میگوهای یک گرمی رهاسازی شده در خوریات کلاهی با استفاده از نشانگر ریزماهواره و ۱۰ پرایمر مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از ماتریس فاصله ژنتیکی (Fst) نشان دهنده بیشترین و کمترین فاصله ژنتیکی به ترتیب بین صیدگاه های گروک-طولا و نیروگاه بندرعباس-کلاهی به میزان ۰/۰۶۵ و ۰/۰۱ (۰/۰۵≤p) بود. همچنین، تحلیل شارش ژنی در بین جمعیت ها و صیدگاه های مورد بررسی نشان داد که کمترین و بیشترین مقدار به ترتیب در جمعیت صیدگاه های کلاهی-نیروگاه و گروک-طولا به میزان ۷/۸۱۵ و ۷۳/۳ مشاهده شد. مقادیر هتروزیگوسیتی مورد انتظار و مشاهده شده در دامنه غیرمعنادار و به ترتیب با میانگین ۰/۰۰۸±۰/۶۷۹ و ۰/۰۲±۰/۴۸۲قرار داشت. بیشترین و کمترین میزان فراوانی آللی در جمعیت های مورد بررسی، به ترتیب مربوط به صیدگاه گروک با ۰/۲ ± ۴/۸ و ۰/۱۳۳ ± ۳/۸ بود. کمترین و بیشترین تعداد آلل های اختصاصی مربوط به جمعیت صیدگاه طولا و جمعیت میگوهای رهاسازی شده به میزان صفر (۰) و جمعیت صیدگاه نیروگاه بندرعباس به تعداد ۰/۲۱۳ ±۳ آلل ثبت شد. آزمون سنجش ژنتیکی (Assignment test) نشان دهنده بیشترین و کمترین واگرایی به ترتیب بین جمعیت میگوهای رهاسازی شده و صیدگاه طولا به میزان ۲/۸۹۷ ± ۱۳/۰۶۳- و صیدگاه کلاهی و نیروگاه به میزان ۲/۱۱۹ ± ۸/۲۵۵- بود. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که بازسازی ذخایر میگوی گونه F. merguiensis نقش منفی بر تنوع ژنتیکی در جمعیت این صیدگاه ها نداشته و فاصله از رویشگاه های حرا و تاثیر جریان های هیدرودینامیک منطقه ای بر انتشار لاروهای پلاژیک در مناطق شرقی و غربی استان هرمزگان، نقش تعیین کننده ای بر فاصله ژنتیکی و جریان ژنی بین جمعیت میگوها در این استان دارد. لذا لازم است پروژه های بازسازی ذخایر این گونه با توجه به این عوامل اجرا گردد.

نویسندگان

علی قوام پور

اداره کل شیلات استان بوشهر، بوشهر، ایران.

محمدعلی سالاری علی آبادی

گروه زیست شناسی دریا، دانشکده علوم دریایی و اقیانوسی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران.

حسین ذوالقرنین

گروه زیست شناسی دریا، دانشکده علوم دریایی و اقیانوسی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران.

بیتا ارچنگی

گروه زیست شناسی دریا، دانشکده علوم دریایی و اقیانوسی، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران.

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • Cao, Y.Y., Shangguan, J.B. and Li, Z.B., ۲۰۱۷. Population genetic ...
  • Gopalakrishnan, A., Jayasankar, J., Shah, P. and Shalin, S., ۲۰۱۷. ...
  • Holleley, C.E. and Geerts, P.G., ۲۰۰۹. Multiplex Manager ۱.۰: a ...
  • Litt, M. and Luty, J.A., ۱۹۸۹. A hypervariable microsatellite revealed ...
  • Liu, Z., Li, P., Kocabas, A., Karsi, A. and Ju, ...
  • Supungul, P., Sootanan, P., Klinbunga, S., Kamonrat, W., Jarayabhand, P. ...
  • Xu, Z., Primavera, J. H., de la Peña, L. D., ...
  • نمایش کامل مراجع