تاثیر دی اکسید تیتانیوم و آلومین بر مقاومت فشاری و سایشی بتن خودتمیزشونده

رشد چشمگیر شهرنشینی و افزایش آلاینده های زیست محیطی ناشی از فعالیت های صنعتی و شهری، نیاز به مصالح نوین برای کاهش این آلودگی ها را بیش از پیش آشکار کرده است. بتن خودتمیزشونده یکی از نوآوری های مهم در صنعت بتن محسوب می شود که قابلیت کاهش آلاینده ها و حفظ زیبایی محیط شهری را دارد. این نوع بتن به واسطه ویژگی فوتوکاتالیستی خود، توان بالایی در تجزیه و کاهش آلاینده های موجود در محیط دارد. اما یکی از چالش های استفاده از بتن خودتمیزشونده، ضعف مقاومت سایشی است. این تحقیق با هدف بررسی تاثیر افزودن (TiO₂) و (Al₂O₃) بر خواص مکانیکی، دوام سایشی و قابلیت خودتمیزشوندگی بتن انجام شده است. به منظور دستیابی همزمان به خواص مکانیکی مناسب، جنبه های اقتصادی و قابلیت خودتمیزشوندگی، این مطالعه بر استفاده از مواد افزودنی در اندازه ماکرو تمرکز داشته است. بدین منظور از AL۲O۳ به میزان ۳% وزنی سیمان و از TiO۲ به میزان ۵%، ۱۰%، ۱۵% و ۲۰% وزنی سیمان استفاده شد. برنامه آزمایشی این تحقیق شامل اسلامپ، مقاومت فشاری در سنین مختلف، مقاومت سایشی و خاصیت فوتوکاتالیستی طرح های مختلف می شود. نتایج این تحقیق نشان داد که طرح مخلوط حاوی ۳% وزنی Al₂O₃ و ۱۵% وزنی TiO₂ عملکرد مکانیکی مطلوبی داشته و بهینه ترین خاصیت خودتمیزشوندگی ممکن را ارائه می دهد. همچنین، مقاومت سایشی طرح مخلوط حاوی ۳% وزنی Al₂O₃ و ۱۵% وزنی TiO₂ نسبت به طرح کنترل ۴۵% افزایش یافت.

کلیدواژه ها:

بتن خودتمیزشونده ، TiO۲ ، Al۲O۳ ، فوتوکاتالیستی ، مقاومت سایشی