تاثیر جداساز آونگ اصطکاکی تک قوسی بر عملکرد لرزه ای قاب های دایاگرید فولادی

در سال های اخیر، سیستم سازه ای نوینی تحت عنوان دایاگرید معرفی شده است که به وسیله شبکه ای از اعضای قطری در پیرامون سازه تشکیل می شود. این سیستم سازه ای شکل پذیری پایینی داشته و به دلیل سختی بالا و زمان تناوب کم، نیروی زلزله ورودی به این سازه ها زیاد می باشد. بنابراین تلاش برای بهبود عملکرد لرزه ای این سیستم های سازه ای ضروری به نظر می رسد. در این پژوهش به تاثیر جداسازی پایه بر عملکرد لرزه ای قاب های دایاگرید فولادی با اضافه کردن جداساز آونگ اصطکاکی تک قوسی پرداخته شده است. برای این منظور، ابتدا در نرم افزار ETABS قاب های ۶ و ۱۲ طبقه با سیستم دایاگرید تحت سه زاویه ۵۸، ۷۳ و ۷۸ درجه بدون جداساز براساس آیین نامه های ASCE ۷-۲۲‎ و AISC۳۶۰-۱۶‎ طراحی و تحلیل گردیدند. سپس برای انجام تحلیل های دینامیکی تاریخچه زمانی غیرخطی، این قاب ها در نرم افزار OpenSees به صورت دو بعدی با حالت بدون استفاده از جداساز و بار دیگر با منظور نمودن جداساز مدل سازی شدند. برای انجام این تحلیل ها ۱۱ جفت رکورد زلزله حوزه دور براساس نشریه‎ FEMA P۶۹۵‎ و در سطح خطر زلزله MCE مورد استفاده قرار گرفتند. از خروجی های برنامه پارامترهای مورد نظر شامل نسبت دریفت طبقات، شتاب طبقات، برش پایه و تغییرمکان جداساز برداشت گردید. نتایج نشان دادند که استفاده از جداساز لرزه ای باعث بهبود عملکرد لرزه ای قاب های دایاگرید می شود و از طرفی با بررسی نسبت دریفت طبقات، مشاهده شد که با اضافه نمودن جداساز لرزه ای به قاب های بدون جداساز نسبت دریفت طبقات در قاب ۶ طبقه به طور میانگین حدود ۹/۷۳ درصد و در قاب ۱۲ طبقه به طور میانگین ۶۴/۷۵ درصد کاهش یافت، به این ترتیب سازه های دایاگرید از ناحیه فروریزش تحت زلزله MCE فاصله می گیرند و از فروریزش سازه ها جلوگیری می شود.

کلیدواژه ها:

قاب های دایاگرید فولادی ، تحلیل دینامیکی تاریخچه زمانی غیرخطی ، جداسازی پایه ، جداساز آونگ اصطکاکی &rlm ، تک قوسی ، عملکرد لرزه ای