بررسی رابطه تراکم ساختمانی با پایداری محلات شهری

تراکم ساختمانی یکی از عوامل کلیدی در شکل دهی ساختار فضایی محلات شهری است و تاثیر قابل توجهی بر پایداری اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی شهرها دارد. تراکم مناسب می تواند بهره وری زمین را افزایش دهد، دسترسی به خدمات شهری و امکانات عمومی را تسهیل کند، تعاملات اجتماعی را تقویت نماید و کیفیت زندگی ساکنان را بهبود بخشد، در حالی که تراکم بیش از حد یا بسیار پایین با چالش هایی نظیر فشار بر زیرساخت ها، کاهش فضاهای سبز، افزایش ترافیک، مشکلات زیست محیطی و کاهش رضایت ساکنان همراه است. این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین تراکم ساختمانی و پایداری محلات شهری انجام شده و داده ها از طریق مشاهده میدانی، تحلیل نقشه های شهری، پرسشنامه و شاخص های آماری جمع آوری و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهند که وجود تراکم بهینه در محلات، علاوه بر تامین نیازهای جمعیتی و خدماتی، نقش مهمی در افزایش پایداری محیط زیستی و اجتماعی دارد و برنامه ریزی شهری مبتنی بر شاخص های تراکم و معیارهای پایداری می تواند به توسعه محلاتی با کیفیت زندگی بالا، تعامل اجتماعی قوی و پایداری اقتصادی و محیطی کمک کند. این تحقیق راهنمایی های کاربردی برای سیاستگذاران و مدیران شهری جهت مدیریت تراکم و ارتقای پایداری محلات ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تراکم ساختمانی ، پایداری شهری ، محلات شهری ، توسعه پایدار ، برنامه ریزی شهری