بررسی تاثیر مصرف داروی (متیل فنیدات) بر تمرکز و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مبتلا به اختلال کم توجهی (بیش فعالی) در مقطع ابتدایی

اختلال کم توجهی/بیش فعالی یکی از شایع ترین اختلالات دوران کودکی است که با مشکلاتی در تمرکز، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی همراه است. در سال های اخیر، استفاده از داروی متیل فنیدات به عنوان نخستین خط درمان دارویی این اختلال مورد توجه پژوهشگران و متخصصان آموزشی قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مصرف متیل فنیدات بر میزان تمرکز و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مبتلا به اختلال کم توجهی/بیش فعالی در مقطع ابتدایی بود. این مطالعه با روش شبه آزمایشی و طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. نمونه شامل دانش آموزان پسر و دختر مبتلا به ADHD بود که به صورت در دسترس انتخاب و پس از تشخیص قطعی، در دو گروه کنترل و آزمایش گماشته شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس های سنجش توجه، چک لیست معلمان و نمرات کارنامه تحصیلی بود. نتایج تحلیل آماری نشان داد مصرف متیل فنیدات به طور معناداری موجب بهبود تمرکز و افزایش پیشرفت تحصیلی در گروه آزمایش شد، در حالی که گروه کنترل تغییر معناداری نشان نداد. این یافته ها اهمیت استفاده از درمان دارویی مبتنی بر شواهد را در کنار مداخلات آموزشی و رفتاری در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان مبتلا به ADHD تایید می کند. پیشنهاد می شود متخصصان آموزشی، مشاوران و والدین در برنامه ریزی مداخلات تحصیلی از ترکیب درمان دارویی و روش های توان بخشی شناختی بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

متیل فنیدات ، تمرکز ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی.