ساختار صنعت ایران و عوامل موثر بر آن

یکی از مهمترین پیشران های رشد اقتصادی بالاتر در کشورها، ساختاری از صنعت است که دارای بیشترین نوآوری و پویایی و همچنین ارتباط درونزای بین زیربخش های صنعتی در راستای بالاترین بازدهی می باشد. در همین راستا پژوهش حاضر با استفاده از شواهد آماری صنایع ایران طی دوره زمانی ۱۳۹۸-۱۳۹۰ و با بکارگیری شاخص هرفیندال-هیرشمن (سنجش درجه رقابت صنعت) و رهیافت گشتاورهای تعمیم یافته به بررسی عوامل موثر بر ساختار صنعت می پردازد. نتایج اندازه گیری رقابت نشان می دهد که میزان شاخص رقابت در سال ۱۳۹۰ برابر با ۱۸/۰ و در سال ۱۳۹۸ به رقم ۱۷/۰ کاهش یافته است و این بر ساختاری رقابتی در صنعت ایران دلالت دارد .

همچنین نتایج برآوردها نشان می دهد که نسبت صادرات، صنعتی شدن و تولید ناخالص داخلی اثر مثبت و معنی داری را بر درجه رقابتی دارد، که این مسئله تاییدی بر اهمیت تقاضا برای محصولات داخلی در راستای افزایش درجه رقابتی بودن صنعت است، اما نسبت سرمایه اثر منفی و معنی داری را بر درجه رقابت بازار دارد که این مسئله بر رانتی بودن توزیع سرمایه ناشی از منابع مالی دلالت دارد. بنابراین استفاده از دیپلماسی موثر در راستای توسعه صادرات و تامین تقاضای داخلی با استفاده از توسعه صنعت مهمترین سیاست برای بهبود درجه رقابت پذیری صنعت است.

کلیدواژه ها:

هرفیندال-هیرشمن ، گشتاورهای تعمیم یافته ، درجه رقابت صنعت