تحلیل شکاف میان سیاست گذاری شهری و نیازهای محلی در قائمشهر

مدیریت شهری مدرن با چالش بنیادین همسو سازی سیاست های کلان و طرح های جامع با نیازهای واقعی، متنوع و پویای شهروندان در مقیاس محلی روبروست. عدم توفیق در این زمینه، منجر به ناکارآمدی پروژه ها، اتلاف منابع، تشدید نابرابری های فضایی و بی اعتمادی عمومی به نظام مدیریت شهری می شود. این مقاله مروری-تحلیلی، با تمرکز بر شهر قائمشهر به عنوان یک مطالعه موردی، به واکاوی ابعاد و ریشه های شکاف میان سیاست گذاری های شهرداری و نیازهای واقعی محلات می پردازد. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل کیفی اسناد فرادست (طرح های جامع و تفصیلی)، گزارش های رسمی شهرداری، پژوهش های دانشگاهی و مقالات رسانه ای است. یافته های تحقیق نشان می دهد که این شکاف از سه منشا اصلی تغذیه می شود: ۱. شکاف ساختاری و مدیریتی: شامل بی ثباتی در مدیریت، عدم شفافیت مالی و فرآیندهای تصمیم گیری متمرکز که اعتماد عمومی را تضعیف کرده است. ۲. شکاف برنامه ریزی و اجرا: ناشی از رویکرد بالا به پایین، غیرمنعطف و اغلب غیرواقع بینانه طرح های جامع که با نرخ تحقق پذیری پایین، به اسنادی ناکارآمد بدل شده اند. ۳. شکاف مشارکتی: فقدان سازوکارهای موثر برای مشارکت واقعی شهروندان و گروه های محلی در فرآیندهای نیازسنجی، اولویت بندی و نظارت که منجر به نادیده گرفته شدن نیازهای اساسی آن ها شده است. این مقاله با تحلیل مصادیق این شکاف در حوزه هایی چون مدیریت پسماند، ترافیک، بازآفرینی بافت های فرسوده و کاربری اراضی، استدلال می کند که گذار از پارادایم مدیریت سنتی به حکمروایی خوب شهری، مبتنی بر شفافیت، پاسخگویی و مشارکت، پیش شرط اساسی برای کاهش این شکاف و حرکت به سوی توسعه پایدار در قائمشهر است.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، نیازهای محلی ، سیاست گذاری شهری ، طرح جامع ، مشارکت شهروندی ، قائمشهر