بررسی توزیع رطوبت خاک در آبیاری زیر سطحی گلدانی با سطوح مختلف شوری آب (مطالعه موردی گیاه ریحان)

با توجه به محدودیت های روزافزون منابع آب آگاهی از مقدار و توزیع رطوبت در آبیاری زیرسطحی در مدیریت آبیاری اهمیت فراوان دارد. این پژوهش با هدف بررسی آبیاری زیرسطحی گلدانی، به عنوان یکی از روش های مناسب آبیاری صورت گرفت. در این مطالعه از دو بستر کشت مختلف (خاک-کوکوپیت-پرلیت و کوکوپیت-پرلیت) و دو عمق بستر در گلدان (۳۰ و ۵۰ سانتی متر) و سه سطح شوری آب ۲/۱، ۵/۳ و ۵ دسی زیمنس بر متر استفاده گردید. نتایج نشان داد در عملکرد تر و خشک گیاه ریحان بین دو روش آبیاری اختلاف معنی دار در سطح یک درصد و پنج درصد وجود دارد. با این حال مقادیر عملکرد با افزایش شوری آب به طور معنی دار کاهش پیدا کرد. همچنین نتایج نشان داد که میزان بهره وری در روش آبیاری زیرسطحی گلدانی و آبیاری سطحی در سطح یک درصد با یکدیگر تفاوت معنی داری داشتند. نتایج نشان داد که در سیستم زیرسطحی بیشترین شوری در لایه های سطحی خاک قرار دارد، در حالی که در آبیاری سطحی بیشترین شوری در لایه زیرین می باشد. نتایج بررسی رطوبت در لایه های مختلف بستر نشان داد که رطوبت در هر دو روش آبیاری با افزایش عمق بستر افزایش پیدا می کند که البته این افزایش در سیستم آبیاری زیرسطحی با سرعت بیشترین مشاهده شد، همچنین در مقایسه بین دو روش آبیاری مشاهده شد که در عمق بستر بیشتر مقدار رطوبت در آبیاری زیرسطحی به مراتب بیشتر از آبیاری سطحی می باشد و بیشترین رطوبت های خاک در عمیق ترین لایه های هر دو عمق کشت ۳۰ و ۵۰ در آبیاری زیر سطحی گلدانی به دست آمد.

کلیدواژه ها:

بهره وری آب ، توزیع شوری ، عملکرد ، ریحان