میراگرهای نوین و سامانه های اتلاف انرژی مکمل در ساختمان های اسکلت فولادی: مرور پژوهش های پس از ۲۰۲۰

میراگرها و سامانه های اتلاف انرژی مکمل، طی سال های اخیر به یکی از راهبردهای کلیدی برای ارتقای عملکرد لرزه ای ساختمان های اسکلت فولادی تبدیل شده اند؛ به ویژه در شرایطی که اهدافی نظیر کنترل دریفت بین طبقه ای، کاهش شتاب طبقات، و محدودسازی تغییرمکان باقی مانده به صورت هم زمان مورد نظر باشد. این مقاله مروری با تمرکز بر مطالعات ژورنالی منتشرشده پس از ۲۰۲۰، روندهای اصلی توسعه و کاربرد میراگرهای نوین در قاب های فولادی را بررسی می کند و خانواده های رایج شامل میراگرهای وابسته به سرعت (ویسکوز غیرخطی)، سامانه های اینرتر-مبنا، دستگاه های هیسترزیس فلزی و مهاربندهای کمانش تاب و گونه های نوین آن ها، میراگرهای اصطکاکی/لغزشی، و سامانه های خودمرکزگرا و هیبرید را به صورت تطبیقی تحلیل می نماید. نتایج مرور نشان می دهد که انتخاب فناوری مناسب در قاب های فولادی به یک موازنه بین اهداف عملکردی (دریفت، شتاب، تغییرمکان باقی مانده)، پیامدهای نیرویی در اعضا و اتصالات، و قیود اجرایی و تعمیرپذیری وابسته است. همچنین، کیفیت مدل سازی و کالیبراسیون رفتاری دستگاه ها، تعریف صحیح مسیر انتقال نیرو و جزئیات اتصال، و استانداردسازی شاخص های مقایسه از عوامل تعیین کننده در تفسیر و تعمیم پذیری نتایج مطالعات به پروژه های واقعی محسوب می شوند. در پایان، بر ضرورت ارائه چارچوب های مقایسه هم تراز و توجه هم زمان به مدلسازی، اتصال و قابلیت تعمیر به عنوان پیش شرط های تحقق عملکرد تاب آور در سازه های فولادی مجهز به میراگر تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

میراگر نوین ، ساختمان اسکلت فولادی ، اتلاف انرژی مکمل ، میراگر ویسکوز غیرخطی ، اینرتر ، میراگر اصطکاکی ، سامانه خودمرکزگرا ، مهاربند کمانش تاب (BRB) ، طراحی مبتنی بر عملکرد ، تغییرمکان باقی مانده