اثربخشی بازی درمانی بر زورگویی و تکانشگری کودکان

هدف پژوهش حاضر مطالعه اثربخشی بازی درمانی بر زورگویی و تکانشگری کودکان بود. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی (طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل) می باشد و جامعه آماری مورد نظر کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوره اول در شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ می باشد. تعداد ۳۰۰ پرسشنامه برای ارزیابی میزان زورگویی در ۳ مدرسه به صورت هدفمند اجرا گردید از بین این دانش آموزان، آنهائی که در پرسشنامه زورگویی نمره بالاتر از ۲۷ را کسب نمودند، انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (۲۵ نفر) و کنترل (۲۵ نفر) جایگزین شدند و در نهایت گروه آزمایشی و کنترل به پرسشنامه های زورگویی الوئوس و مقیاس تکانشگری باس و پری روی آنها توسط خود محقق به صورت حضوری و به صورت گروه های کوچک و با کسب رضایت آنها برای حضور در جلسات آموزشی اجرا شد و در مرحله بعد فقط گروه آزمایش جلسات آموزش بازی درمانی مبتنی بر پروتکل درمانی را به مدت ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کردند و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد و در ادامه ابزارهای پژوهش روی هر دو گروه اجرا شد و در نهایت با نرم افزار SPSS و با روش تحلیل کوواریانس چند متغیری پردازش و تجزیه و تحلیل داده ها انجام شده است. یافته های پژوهش نشان داد که بازی درمانی بر ابعاد تکانشگری کودکان (تکانشگری کلامی، تکانشگری بدنی، خشم، خصومت)و ابعاد زورگویی کودکان (قربانی شدن زورگویی و ارتکاب به زورگویی) تاثیر دارد و اثربخشی بازی درمانی باعث کاهش زورگویی و تکانشگری کودکان می گردد. با توجه به این یافته ها می توان بیان کرد که برنامه آموزش درمان مبتنی بر بازی درمانی تاثیر معناداری بر کاهش زورگویی و تکانشگری کودکان داشته و می تواند به عنوان برنامه درمانی موثر مورد توجه روانشناسان و مشاوران باشد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، زورگویی ، تکانشگری ، کودکان