رابطه سبک های ارتباطی خانواده با احساس تنهایی و اضطراب در نوجوانان دختر شهرستان ورامین

زمینه و هدف: خانواده به عنوان اصلی ترین نهاد اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در سلامت روان نوجوانان دارد. این پژوهش با هدف تعیین رابطه سبک های ارتباطی خانواده با احساس تنهایی و اضطراب در نوجوانان دختر شهرستان ورامین انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه نوجوانان دختر مقطع متوسطه دوم شهرستان ورامین در سال تحصیلی ۱۴۰۴ تشکیل دادند. از این جامعه، ۲۸۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و با استفاده از پرسشنامه های سبک های ارتباطی خانواده (FCS)، احساس تنهایی (UCLA) و اضطراب (BAI) مورد ارزیابی قرار گرفتند. پایایی پرسشنامه ها به ترتیب با آلفای کرونباخ ۸۷/۰، ۹۱/۰ و ۹۳/۰ محاسبه شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها: نشان داد بین سبک ارتباطی گشوده با احساس تنهایی (۴۷/۰- = r، ۰۰۱/۰> p ) و اضطراب (۵۲/۰- = r، ۰۰۱/۰ p >) رابطه منفی و معنادار وجود دارد. در مقابل، بین سبک ارتباطی بسته با احساس تنهایی (۵۸/۰ = r، ۰۰۱/۰ p >) و اضطراب (۶۳/۰ = r، ۰۰۱/۰ p >) رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد، نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که سبک های ارتباطی خانواده در مجموع ۴۱ درصد از واریانس اضطراب و ۳۴ درصد از واریانس احساس تنهایی را تبیین می کنند. نتیجه گیری: حاکی از نقش محوری سبک ارتباطی خانواده در سلامت هیجانی نوجوانان است. طراحی و اجرای برنامه های آموزشی برای ارتقای کیفیت ارتباطات خانوادگی می تواند به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه و مداخله ای موثر در کاهش مشکلات هیجانی نوجوانان مورد توجه مسئولان آموزشی و دست اندرکاران سلامت روان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک های ارتباطی خانواده ، احساس تنهایی ، اضطراب ، نوجوانان دختر ، ورامین