تبیین و پیش بینی احساس رضایت زناشویی و سازگاری در ازدواج بر اساس، ترومای دوران کودکی

پژوهش حاضر با هدف تبیین و پیش بینی احساس رضایت زناشویی و سازگاری در ازدواج بر اساس، ترومای دوران کودکی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل زن و مردهای متاهلی که به کلینیک روانشناسی آوینه واقع در منطقه ۵ شهر تهران مراجعه کرده اند و حداقل دو سال از زندگی زناشویی آنها گذشته باشد و روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه سازگاری زناشویی اسپانیر (۱۹۷۶)، پرسشنامه رضایت زناشویی هودسن، (۲۰۱۲)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (۲۰۲۳) روش تجزیه و تحلیل داده ها نیز تحلیل رگرسیون چند متغیره و ضریب همبستگی پیرسون بود. نتایج پژوهش نشان داد که بین رضایت زناشویی و تجربه ترومای دوران کودکی در سطح خطای ۰۱/۰ رابطه معنادار منفی وجود دارد. همچنین بین سازگاری زناشویی و تجربه ترومای دوران کودکی در سطح خطای ۰۱/۰ رابطه معنادار منفی وجود دارد در نهایت تحلیل رگرسیون نشان داد که رضایت و سازگاری زناشویی قدرت پیش بینی ترومای دوران کودکی را در سطح خطای ۰۱/۰ دارد و متغیر ابراز محبت با ضریب رگرسیونی (۰.۷۳۷=β) قوی ترین پیش بینی کننده ترومای دوران کودکی می باشد. می توان نتیجه گیری کرد که داشتن احساس رضایت زناشویی و سازگاری در ازدواج می توانند از عواملی باشند که در کاهش ترومای دوران کودکی نثش مهمی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، سازگاری در ازدواج ، ترومای دوران کودکی