چگونگی دگردیسی موزه هنرهای معاصر تهران پس از انقلاب اسلامی

نهادها و ساختارهای هنری یکی از عناصر مهم بر سازنده هژمونی گفتمانهای سیاسی هستند و در تثبیت و نگاهداشت قدرت یک گفتمان مسلط نقشی حیاتی ایفا میکنند. هدف این تحقیق چگونگی دگردیسی مهمترین موزه هنر مدرن آسیا در ایران است. روش تحقیق تحلیلی - توصیفی میباشد. نتایج تحقیق بیانگر آن است که سیاستگذارن فرهنگی پهلوی دوم، تاسیس نهادهای مدرنی همچون موزه هنرهای معاصر تهران را در امتداد پروژه مدرنیزاسیون ایران و پیوستن آن به کاروان تیز روی تمدن جدید که در غرب و به ویژه در آمریکا تبلور یافته بود تلقی می کردند موزه هنرهای معاصر تهران، در ادوار مختلف و نسبت وثیق آن با گفتمانهای سیاسی را در دوره های کاری پیش و پس از انقلاب اسلامی؛ نشان میدهد در نهایت دلیل عدم توفیق آن در بدل شدن به یکی از مراکز مهم هنرهای معاصر جهان را برون انداختن موزه از شبکه اقتصاد - سیاسی جهان سرمایه داری و بی نسبت شدن آن با موزه هنر مدرن نیویورک در پی رویداد انقلاب اسلامی معرفی میباشد انقلاب اسلامی موزه هنرهای معاصر را در نظام معنایی خود دچار دگردیسی عظیمی کرده و اشیائی را که در آنجا به منزله «آثار هنری تقویم شده اند در مداری دیگر به آثاری تاریخی و مربوط به سیاره ای دیگر طبقه بندی کرده است. مهمترین کاری که یک گفتمان مسلط انجام میدهد بازتعریف اشیاء و نسبتهاست که با رویداد انقلاب اسلامی و تحول بنیادین گفتمانی در ایران موزه هنرهای معاصر ایران را در نظام زیبایی شناسانه سیاسی دیگری باز تعریف کرد جستار حاضر با روش مطالعات میان رشته ای و کتابخانه ای متاثر از نظریه دانش-قدرت میشل فوکو، موزه هنرهای معاصر تهران را در نسبت با گفتمانهای مسلط ایران و جهان ارزیابی کرده است.

کلیدواژه ها:

موزه هنرهای معاصر تهران هنر ، مدرن ، گفتمان انقلاب اسلامی ، هنر آمریکا