نقش جامعه محور بودن در توسعه اقامتگاه های بوم گردی: مطالعه مروری سیستماتیک

توسعه اقامتگاه های بوم گردی در ایران طی سال های گذشته توسعه ای چشمگیر داشته است، اقامتگاه های بوم گردی به عنوان یکی از ارکان اصلی اکوتوریسم، بستری مناسب برای تلفیق حفاظت از محیط زیست با بهره مندی از ظرفیت های انسانی و فرهنگی جامعه محلی فراهم می آورند. هدف این مقاله، بررسی مروری و نظام مند ادبیات علمی مرتبط با نقش جامعه محور بودن در توسعه اقامتگاه های بوم گردی در ایران و سایر کشورها است. قلمرو زمانی این مطالعه در زمستان ۱۴۰۱ با بهره گیری از روش مرور سیستماتیک منابع علمی داخلی و بین المللی و با تمرکز بر چارچوب هایی مانند مشارکت اجتماعی، توانمندسازی اقتصادی و حفظ هویت فرهنگی انجام شده است. نتایج پژوهش نتیجه نشان می دهد که مشارکت فعال جامعه محلی، نه تنها به افزایش رضایت گردشگران و ارتقای کیفیت خدمات منجر می شود، بلکه موجب تقویت پایداری اقامتگاه ها، کاهش آسیب های محیطی و بهبود تاب آوری اقتصادی در مناطق روستایی نیز خواهد شد. در پایان مقاله، پیشنهاداتی عملی و سیاست محور برای نهادهای مسئول در راستای تقویت رویکرد جامعه محور ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اقامتگاه بوم گردی ، مشارکت محلی ، توسعه پایدار ، جامعه محور بودن ، اکوتوریسم ، توانمندسازی روستایی