بررسی سفرنامه ی ناصرخسرو از نگاه گردشگری

از روزگاران کهن تا به امروز همواره سفرنامه ها به عنوان متن هایی شناخته می شوند که بیشترین پیوند را با گردشگری دارند و می توان سفرنامه ها را از دیدگاه گردشگری موردپژوهش قرارداد. یکی از کهن ترین سفرنامه های فارسی، سفرنامه ی ناصرخسرو بلخی است که سفر هفت ساله ی وی را در برمی گیرد، این سفر با انگیزه ی مذهبی و تحول آغاز گردید. جایگاه برجسته ی ناصرخسرو در گستره ی زبان و ادبیات پارسی و باریک بینانه بودن سفرنامه ی وی ما را بر آن داشته تا در این پژوهش به بررسی و تحلیل این اثر ادبی از دیدگاه گردشگری بپردازیم و نگاه این حکیم خراسانی را به عنوان گردشگری اهل دانش موردپژوهش قرار دهیم. نویسنده ی گردشگر ما در سفرنامه ی کم حجمش بسیار به ریزه کاری ها توجه دارد و در توصیفات از جزئیات به کلیات می رود و نگاه مذهبی او در توصیفاتش پیرامون مساجد و بناهای مذهبی شهرها و پرداختن به معماری اسلامی بازتاب می کند. وصف مسافت شهرها، شرح آب وهوای هر منطقه و قیاس آن با خراسان، اشاره به باورهای مردم و... همه از مواردی اند که به اهمیت این اثر از نگاه گردشگری اشاره دارد. پژوهش پیش رو به شیوه ی تحلیلی کتابخانه ای نگاشته شده است.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، سفرنامه ، ناصرخسرو ، سمنان