توسعه خدمات گردشگری الکترونیک بر اساس ماتریس های مدیریت استراتژیک با نگاهی بر نقش شهرداری ها (موردمطالعه: شهرهای مسیر جاده ابریشم)

جاده ابریشم شبکه ای از مسیرهای تجاری اوراسیا که از قرن دوم پیش از میلاد تا اواسط قرن پانزدهم فعال بود. نام «جاده ابریشم» برای اولین بار در اواخر قرن نوزدهم ابداع شد. جاده ابریشم نام خود را از تجارت بسیار پرسود منسوجات ابریشم که تقریبا منحصرا در چین تولید می شد، گرفته است. این شبکه با گسترش سلسله هان به آسیای مرکزی در حدود سال ۱۱۴ قبل از میلاد از طریق ماموریت ها و اکتشافات فرستاده امپراتوری چین ژانگ کیان آغاز شد که منطقه را تحت کنترل یکپارچه قرار داد. امپراتوری اشکانی پلی به شرق آفریقا و دریای مدیترانه ایجاد کرد. در اوایل قرن اول پس از میلاد، ابریشم چینی به طور گسترده ای در رم، مصر و یونان پرطرفدار می شد. سایر کالاهای پرسود شرق شامل چای، رنگ، عطر و ظروف چینی بود. از جمله صادرات غرب اسب، شتر، عسل، شراب و طلا بود. جدای از تولید ثروت قابل توجه برای طبقات نوظهور بازرگانی، تکثیر کالاهایی مانند کاغذ و باروت به شدت مسیر قلمروهای مختلف را تغییر داد. با توجه به تقویت شهرداری ها در اداره امور مدیریت شهری می توان به جایگاه مهم شهرداری و ضرورت برنامه ریزی استراتژیک جهت توسعه خدمات گردشگری الکترونیک پی برد. پژوهش حاضر کاربردی و به روش توصیفی – پیمایشی درچهار مرحله به انجام رسید. به منظور تدوین استراتژی های توسعه خدمات گردشگری الکترونیک که موردمطالعه جاده ابریشم می باشد در ابتدا عوامل مهم تاثیر گذار بر توسعه خدمات گردشگری الکترونیک مشخص و در گام بعدی عوامل استراتژیک شناسایی گردید. در ادامه هر عامل با تعیین اهمیت نسبی از طریق ماتریس ارزیابی داخلی و خارجی مورد ارزیابی قرار گرفت. در انتها و پس از فهرست کردن مهم ترین نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدید استراتژی های عمده و خاص در جهت استقرار و توسعه خدمات گردشگری الکترونیک مطرح شد. با توجه به نتایج به دست آمده و اقدامات مفیدی که در این زمینه صورت گرفته امید است مدیران ارشد شهری بیش از پیش در این مهم همت گمارند تا شاهد توسعه خدمات گردشگری الکترونیک در شهرهای مسیر جاده ابریشم باشیم.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی استراتژیک ، گردشگری الکترونیک ، جاده ابریشم ، ماتریس های مدیریت استراتژیک