راهکارهای توسعه گردشگری در نواحی بیابانی و نیمه بیابانی (مطالعه موردی: پارک ملی کویر)

تحقیق حاضر با هدف شناخت زمینه های توسعه گردشگری در نواحی بیابانی و نیمه بیابانی ایران به منظور بهره مندی بهینه جهت رشد و توسعه منطقه و ارائه راهکارهایی برای رفع موانع، ضعف ها و تهدیدات و بهره برداری از قابلیت ها و فرصت ها و به طور کلی پیامدهای منفی توسعه گردشگری در پارک ملی کویر انجام شده است. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ نوع تحقیق، توصیفی – تحلیلی و از نظر روش پیمایشی است. جامعه تحقیق شامل متخصصین و اساتید دانشگاه ها، مدیران و مسئولین سازمان های مرتبط، فعالین گردشگری و مردم محلی شهرستان های حاشیه منطقه موردمطالعه هستند. به منظور گردآوری داده ها از دو روش مصاحبه و پرسش نامه استفاده شده است. یافته های حاصل از تجزیه وتحلیل داده های تحقیق نشان می دهد که امکان توسعه گردشگری با توجه به وجود جاذبه ها و قابلیت ها و فرصت های انسانی و طبیعی با رعایت ظرفیت برد گردشگری تعیین شده برای منطقه حفاظت شده پارک ملی کویر وجود دارد. ضمنا با شناسایی نقاط قوت و ضعف و فرصت ها و تهدیدات توسعه گردشگری در پارک ملی کویر وضعیت مدیریت گردشگری پارک مشخص گردید و استراتژی های WO در منطقه حفاظتی پارک ملی کویر، با به کارگیری مدل برنامه ریزی استراتژیک (SWOT) پیشنهاد می شود. در گام نهایی با استفاده از مدل برنامه ریزی راهبردی فریمن استراتژی های حاصل از ماتریس SWOT اولویت بندی شدند. باتوجه به اولویت به کارگیری استراتژی های WO در منطقه موردمطالعه، یافته های حاصل از اولویت بندی این راهبردها نشان می دهد که اجرای راهبرد (WO۲)، یعنی تدوین برنامه جامع گردشگری منطقه با تاکید بر توسعه پایدار و فرهنگ سازی برای گردشگری در منطقه موردمطالعه با ۳۷ امتیاز، از اولویت بیشتری از دیدگاه کارشناسان و صاحب نظران مربوطه برخوردار است.

کلیدواژه ها:

امکان سنجی ، توسعه گردشگری ، پارک ملی کویر ، تحلیل SWOT ، مدل برنامه ریزی راهبردی فریمن