بررسی تطبیقی تربیت و آموزش از منظر سعدی و ابن خلدون.

این پژوهش به بررسی تطبیقی اندیشه های تربیتی و آموزشی در آثار سعدی شیرازی، شاعر و حکیم اخلاق مدار قرن هفتم هجری و عبدالرحمن ابن خلدون، فیلسوف، مورخ و جامعه شناس بزرگ قرن هشتم هجری، می ­پردازد. رویکرد سعدی در تربیت، مبتنی بر حکمت عملی، اخلاق اسلامی و ادبیات تعلیمی است؛ در حالی که ابن خلدون تربیت را در بستر تحلیل تمدنی، تاریخی و جامعه شناسانه مورد مطالعه قرار می دهد. روش پژوهش، تحلیلی- تطبیقی و بر پایه بررسی مستقیم آثار اصلی ایشان از جمله گلستان، بوستان و مقدمه ابن خلدون است. پژوهش با بررسی نمونه­ های متعدد روایی، حکایات تربیتی و نظریه های کلان آموزشی، سعی دارد ضمن نشان دادن اشتراکات بنیادین دو اندیشمند در اهمیت تربیت و تهذیب نفس، به تفاوت­ های معرفتی و روش شناختی ایشان نیز بپردازد؛ تفاوت هایی که از زمینه های اجتماعی، فرهنگی و تاریخی متفاوت نشات گرفته اند. این مطالعه روشن می­ سازد که سعدی با زبان شیرین و روایات اخلاقی، تربیت را در سطح فردی و وجدانی پی می­ گیرد؛ حال آنکه ابن خلدون، با تحلیلی کل­نگر و تاریخی تربیت را به مثابه ابزاری در مسیر رشد تمدن­ ها در نظر می ­گیرد. در پایان، نتایج پژوهش می ­تواند در بازاندیشی تعلیم و تربیت و تلفیق ادبیات و جامعه شناسی تربیتی راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، آموزش ، سعدی ، ابن خلدون