سلامت معنوی در دوره «دفاع مقتدرانه»: مولفه های خودشفابخشی در جامعه ایران

زمینه و هدف: در بستر بحران های معاصر، سلامت معنوی به مثابه یکی از ارکان پایداری روانی و اجتماعی جوامع، به ویژه در جوامع دینی همچون ایران، نقش فزاینده ای یافته است. مقاله حاضر با تمرکز بر تجارب «جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی»، به شناسایی و تحلیل مولفه های خودشفابخشی معنوی موجود در جامعه ایران پرداخته است. روش ها: پژوهش کیفی و تحلیلی است و به روش مروری- مضمونی انجام شده است. داده ها از طریق تحلیل محتوا و مطالعه روایت های رسانه ای، پیام های مقام معظم رهبری، بیانیه های رسمی و واکنش های مردمی گردآوری شدند. همچنین، چارچوب های نظری برگرفته از روان شناسی معنویت، جامعه شناسی بحران و مطالعات دینی مبنای تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها حاکی از آن است که در دوره «دفاع مقتدرانه ملت ایران»، الگوی سلامت معنوی در جامعه شامل دو مولفه اصلی رهبری معنوی و مقتدر؛ و استقامت معنوی مردم بود. عناصر استقامت مردم نیز در ۸ زیر مولفه باورهای دینی، ظرفیت های معنویت افزایی آیین های مذهبی، نمازهای جمعه و جماعت، راهپیمایی خشم و نصر، فتاوای علماء، ایمان به مشروعیت دفاع، امید به پیروزی، اعتماد به فرماندهان و خوشبینی و شوخ طبعی در قالب خودشفابخشی معنوی شناسایی شد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که مفهوم «سلامت معنوی» در بافت ایرانی-اسلامی، تنها یک تجربه درون فردی نیست، بلکه نوعی ظرفیت راهبردی و اجتماعی برای مدیریت بحران، حفظ امید و تداوم هویت جمعی و تقویت انسجام ملی است. بنابراین، تقویت زیرساخت های معنوی جامعه محور، ازجمله راهکارهای موثر در آمادگی و تاب آوری جوامع در برابر بحران ها است.

کلیدواژه ها:

Spiritual Health ، Self-Healing ، Deterrent Defense ، The ۱۲-Day Imposed War ، سلامت معنوی ، خودشفابخشی ، دفاع مقتدرانه ، جنگ تحمیلی ۱۲ روزه