بررسی تاثیر تعامل نوع بازخورد (خودکنترلی در مقابل جفت شده) و نوع ارائه (کلی در مقابل بخش دشوار) بر اکتساب، یادداری و انتقال مهارت پای قورباغه در شنا

زمینه و هدف: هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر تعامل دو نوع بازخورد (خودکنترلی و جفت شده) با دو شیوه ارائه (کلی و بخش دشوار) بر اکتساب، یادداری و انتقال مهارت پای قورباغه در نوجوانان بود. با توجه به اهمیت بازخورد در فرآیند یادگیری حرکتی، این مطالعه در پی روشن سازی نقش بازخورد خودکنترلی، به ویژه در شرایط تمرینی دشوار است. هدف فرعی، بررسی این موضوع بود که آیا ارائه هدفمند و تخصصی بازخورد بر اساس نیاز یادگیرنده می تواند به بهبود عملکرد و پایداری مهارت در مراحل مختلف یادگیری بینجامد یا خیر. روش ها: این مطالعه از نوع نیمه تجربی بود. جامعه آماری شامل ۴۰ دانش آموز پسر ۱۵ تا ۱۸ ساله شهر خرم آباد بود که سابقه یادگیری مهارت های پایه شنا را نداشتند. پس از همسان سازی اولیه، شرکت کنندگان به طور تصادفی در چهار گروه ده نفره قرار گرفتند: ۱) بازخورد خودکنترلی کلی، ۲) بازخورد خودکنترلی بخش دشوار، ۳) بازخورد جفت شده کلی، و ۴) بازخورد جفت شده بخش دشوار. برنامه مداخله شامل ارائه دو نوع بازخورد (خودکنترلی و جفت شده) به دو شیوه (کلی و متمرکز بر بخش دشوار حرکت) بود. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس یک راهه، تحلیل واریانس مرکب با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تاثیر تعامل نوع بازخورد (خودکنترلی در مقابل جفت شده) و نوع ارائه (کلی در مقابل بخش دشوار) بر متغیرهای اکتساب، یادداری اولیه، یادداری تاخیری و انتقال مهارت پای قورباغه، از نظر آماری معنی دار نیست. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه، تعامل بین نوع بازخورد (خودکنترلی و جفت شده) و شیوه ارائه آن (کلی و بخش دشوار) تاثیر معنی داری بر فرآیندهای اکتساب، یادداری و انتقال این مهارت حرکتی در جمعیت مورد مطالعه ندارد.

کلیدواژه ها:

Self-controlled feedback ، Performance awareness ، Skill acquisition ، Retention ، Motor learning ، بازخورد خودکنترلی ، آگاهی از اجرا ، اکتساب مهارت ، یادداری ، یادگیری حرکتی