نگاه شوپنهاور به دین ؛دین به عنوان ابزاری برای رهایی از رنج

شوپنهاور رنج را به عنوان یکی از ویژگی های بنیادی و اجتناب ناپذیر وجود انسان معرفی می کند که ناشی از اراده ای کور و بی هدف است. این اراده هیچ گاه به پایان نمی رسد و همواره در جستجوی ارضای تمایلات و خواسته های انسان است .در این نگاه، هرگونه میل و خواسته ای که انسان ها تجربه می کنند، به طور همزمان با رنجی همراه است ،زیرا این خواسته ها هرگز به طور کامل ارضا نمی شوند و تنها به ایجاد خواسته های جدید می انجامند.شوپنهاور معتقد است که این چرخه ی بی پایان خواسته ها و ارضا نشدن آن ها، که ناشی از اراده است، تنها منبع اصلی رنج های بشری است. او آموزه های زاهدانه و نفی اراده را را به عنوان حس رهایی معرفی می کند، این مقاله درچارچوب روش توصیفی تحلیلی به بررسی نگاه شوپنهاور به دین می پردازد و نشان می دهد که چگونه دین در نظر او می تواند تسلی بخش باشد، اما به طور هم زمان محدود و توهمی است .هدف مقاله این است که با وجود بدبینی عمیق شوپنهاور به هستی، موضع او نسبت به کارکرد دین چگونه است .نتیجه بدست آمده این است که شوپنهاور موضعی میانه دارد: او دین را نه کاملا رد می کند و نه آن را به عنوان حقیقت بنیادین می پذیرد، بلکه دین را به عنوان یک ابزار اجتماعی و روان شناختی در نظر می گیرد، نه یک حقیقت مطلق متافیزیکی.

کلیدواژه ها:

شوپنهاور ، دین ، رهایی ، اراده ، بدبینی