مولفه های مکتب نئوفرمالیسم در غزلیات فاضل نظری

نئوفرمالیسم یک جنبش شعری در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست ویکم در ایالات متحده بود که خواهان بازگشت به شعرهای متری (وزن دار)، مقفی (قافیه دار) و روایی بود. این جنبش معتقد بود که این عناصر برای بازگرداندن محبوبیت شعر در میان مردم آمریکا و رقابت آن با رمان ها ضروری هستند. مکتب نئوفرمالیسم در نقد ادبی، با تاکید بر فرم، ساختار و زبان اثر ادبی در پی آن بود تا مفاهیم موجود در آثار را از درون ساختار آن ها استخراج کند. رویکرد بازگشت به فرم های سنتی شعری و احترام به وزن و قافیه در غزلیات فارسی چند دهه اخیر، نمود و بروز یافته است. فاضل نظری، از جمله شاعرانی است که می توان اصول و مولفه های نئوفرمالیسم را در غزلیات وی، مورد بررسی و تحلیل قرار داد. شعرهای فاضل نمونه ای از پیوند سنت و مدرنیته هستند این پژوهش، با روش توصیفی – تحلیلی، در پی بررسی مولفه های این مکتب در غزلیات فاضل نظری است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که فاضل نظری، با دقت در فرم و ساختار شعر، زبان را به عنوان ابزاری برای خلق معنا به کار گرفته است و غزلیات وی، با وجود نوآوری در محتوا و همراه ساختن شعر با نیاز جامعه امروز، به فرم و قالب سنتی و پایبندی به وزن و قافیه کلاسیک نیز توجه داشته است. در غزلیات فاضل نظری، می توان مولفه های مختلف نئوفرمالیسم را به وضوح مشاهده کرد.

کلیدواژه ها:

فاضل نظری ، نئوفرمالیسم ، سنت گرایی ، ساختار ، فرم