تعرض به زیرساخت های حیاتی و حقوق بین الملل

تعرض (حمله یا اختلال) به زیرساخت های حیاتی که به شدت روبه افزونی گذاشته است، می تواند ارادی یا غیرارادی باشد. تعرض به آنها آثار مخربی به ویژه برای غیرنظامیان دارد و ممکن است منجر به ارتکاب جنایت های بین المللی یا حتی سلب حیات آنان گردد. این تحقیق به دنبال پاسخ به این سوال اصلی است که آیا حقوق بین الملل قواعدی برای ممنوعیت تعرض به این زیرساخت ها دارد؟ تعرض ارادی به زیرساخت های حیاتی هم در مخاصمات مسلحانه و هم در زمان صلح رخ می دهد؛ لذا مقررات بین المللی در هر دو حالت بررسی می شوند؛ ضمن آنکه در حال حاضر تعرض به زیرساخت های حیاتی از فضای سایبری نیز انجام می شود. برای پاسخ به سوال اصلی باید تعریفی از زیرساخت حیاتی ارائه نمود. فرضیه بر آن است که می توان به یک تعریف عرفی از زیرساخت های حیاتی و همچنین ممنوعیت تعرض به آنها در مخاصمات مسلحانه و در زمان صلح دست یافت. تحقیق حاضر با بهره گیری از روش دگماتیک و تحلیلی، صحت فرضیه فوق را تایید می کند. تضمین عدم رعایت ممنوعیت تعرض به زیرساخت های حیاتی هم واکنش جامعه بین المللی است که اخیرا در قالب لحاظ نمودن آن به عنوان جنایت جنگی بروز نموده است. اگرچه تعریف و ممنوعیت تعرض به زیرساخت های حیاتی در حقوق بین الملل تقریبا روشن است، اما نمی توان قواعد شفافی را درمورد اقدام های دولت هایی یافت که با ساخت وسازهای خود سبب ایجاد اختلال شدید در زیرساخت های حیاتی دولت های هم جوار خود می شوند.

کلیدواژه ها:

زیرساخت حیاتی ، مخاصمات مسلحانه ، مسئولیت کیفری بین المللی فردی