ارزیابی توسعه سامانه های شهری هوشمند تهران و توکیو

ساخت یک شهر هوشمند به عنوان یک استراتژی برای کاهش مشکلات تولید شده توسط رشد جمعیت شهری و شهرنشینی سریع مطرح شده است. رشد شهرنشینی، توجه به پیامدهای مدرنیته در زندگی شهری را همراه داشته است. در چنین فضایی توجه به مولفه های شهر هوشمند و خلاق یکی از مهمترین اولویت برنامه ریزان و سیاست گذاران است که ضروری به نظر می رسد. از طرفی مدیریت شهری در کشور ایران، امروزه سخت نیازمند اطلاعات و شناخت میزان تاثیرگذاری هریک از مقوله های اطلاعاتی در فرآیند برنامه ریزی و تصمیم گیری است. بدین منظور، تلاش در جهت کسب و گردآوری اطلاعات و پردازش آن در شهرهای هوشمند برای استفاده از آن در حوزه مدیریت شهری برای مدیران شهری ضرورتی است که باید از طریق به کارگیری و استفاده مناسب از متخصصان و ابزارهای لازم فناوری اطلاعات هوشمند برآورده گردد. چرا که شهر هوشمند، شهری با عملکرد عالی و دارا بودن رویکردی آینده نگر در رابطه با اقتصاد، مردم، زمام داری، تحرک پذیری، محیط زیست و زندگی شهروندان با تمرکز بر ترکیب هوشمندی، مشارکت و فعالیت شهروندانی خودکفا، آگاه و مستقل است. چنین رویکردی بر مدیریت روزآمد سازمان های شهری، مستلزم گرایش به سوی کانون اصلی این تفکر یعنی ایجاد مراکز پردازش اطلاعات است. اعمال این جریان خود در گرو شناخت دقیق و علمی سازمان های شهری، اهداف، رسالت ها، وظایف آن است. ژاپن در طول دهه گذشته، همه محله هایی که قابلیت هوشمندی نداشته را تخریب کرده است تا با تمرکز بر ارتقای کیفیت زندگی ساکنان، بهبود سیستم های حمل ونقل عمومی و عملکرد شهر به عنوان یک موجود زنده، آن ها را بازسازی کند و در این راستا هدف اصلی را توسعه شهرهای هوشمند قرار داده است.

کلیدواژه ها:

شهر ، شهرهوشمند ، سامانه ، تهران ، توکیو