گذار از دوگانگی به تلفیق: طراحی الگوی بهینه برای آموزش همزمان زبان فارسی معیار و گفتاری جمیل

یکی از اساسی ترین موانع در مسیر دستیابی غیرفارسی زبانان به توانش ارتباطی موثر در زبان فارسی، پدیده دوگانگی زبانی و شکاف عمیق میان گونه معیار (نوشتاری) و گونه گفتاری (محاوره ای) است. رویکردهای سنتی در آموزش زبان فارسی (آزفا) اغلب با تمرکز انحصاری بر گونه معیار، زبان آموز را در مواجهه با موقعیت های واقعی ارتباطی، ناتوان و سردرگم می سازند. این پژوهش، با هدف ارائه یک راهکار بنیادین برای این چالش، به تبیین و طراحی یک «الگوی آموزشی تلفیقی» می پردازد. روش تحقیق حاضر، مروری-تحلیلی بوده و با استناد به آخرین یافته های حوزه آموزش زبان دوم و تحلیل چالش های موجود انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که یک الگوی تلفیقی موثر باید بر اصولی چون «ارائه موازی»، «بافت مندی کاربرد»، «آموزش مارپیچی قواعد تبدیل» و «ادغام در چهار مهارت اصلی» استوار باشد. این الگو پیشنهاد می کند که آموزش گونه گفتاری نباید به سطوح پیشرفته موکول شود، بلکه باید از همان ابتدای دوره آموزشی به صورت نظام مند و در کنار گونه معیار آغاز گردد. در نهایت، مقاله با ارائه پیشنهادهای کاربردی برای طراحان برنامه درسی، مولفان کتب آموزشی و مدرسان، نقشه راهی برای بازنگری در نظام آموزش زبان فارسی و حرکت به سوی تربیت زبان آموزانی با توانش ارتباطی کامل ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

رویکرد تلفیقی ، زبان فارسی گفتاری ، زبان فارسی معیار ، آموزش زبان فارسی (آزفا) ، دوگانگی زبانی ، توانش ارتباطی.