بازنمایی هویت فردی در شعر معاصر ایران

هدف تحقیق حاضر تبیین چگونگی بازنمایی هویت فردی در شعر معاصر ایران و شناسایی سازوکارهای زبانی، تصویری و فکری موثر در شکل گیری «من شاعرانه» بود. در بخش هدف و روش تحقیق، پژوهش با رویکردی کیفی و با تکیه بر روش مروری انجام شد و مجموعه ای از پژوهش های معتبر مرتبط با شعر معاصر، هویت فردی، تحولات زبانی، اجتماعی و فرهنگی مورد بررسی و تحلیل نظام مند قرار گرفت. در این فرایند، مولفه های تکرارشونده و الگوهای مفهومی استخراج و در چارچوبی تحلیلی سامان دهی شد. در بخش یافته های تحقیق، مشخص شد که هویت فردی در شعر معاصر ایران از قالب های کلی و جمع محور فاصله گرفته و به سوی سوژه ای خودآگاه، مسئله مند و چندلایه حرکت کرده است. شاعر معاصر، از طریق دگرگونی زبان، بهره گیری از حافظه تاریخی و اسطوره ای، بازتاب تجربه زیسته شهری و مواجهه انتقادی با گفتمان های اجتماعی، هویت فردی خویش را صورت بندی کرده است. این هویت، نه امری ثابت، بلکه فرایندی سیال و در حال شدن است که در تعامل مداوم با سنت و مدرنیته شکل می گیرد. در بخش نتیجه گیری، پژوهش نشان داد که شعر معاصر ایران به عرصه ای برای خودآگاهی فردی تبدیل شده و «من شاعرانه» به کانون اصلی معناپردازی اثر بدل گشته است؛ امری که اهمیت بازخوانی هویتی شعر معاصر را در مطالعات ادبی و فرهنگی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

هویت فردی ، شعر معاصر ایران ، من شاعرانه ، زبان شعری ، خودآگاهی فرهنگی