نقش هوش مصنوعی در اصلاح شیوه های ناکارآمد تدریس در کلاس درس

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی با چالش های متعددی در زمینه اثربخشی روش های تدریس سنتی مواجه بوده اند. این روش ها، که عمدتا مبتنی بر انتقال یک سویه اطلاعات هستند، اغلب در پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان ناکارآمد عمل می کنند. در این میان، هوش مصنوعی (AI) به عنوان ابزاری نوین و تحول آفرین، ظرفیت بالایی برای اصلاح و بهبود این شیوه ها دارد. مقاله حاضر با رویکردی مروری، به بررسی نقش هوش مصنوعی در شناسایی و رفع ناکارآمدی های آموزشی در کلاس درس می پردازد. ابتدا مفاهیم بنیادین هوش مصنوعی و کاربردهای آن در آموزش معرفی می شود، سپس با تحلیل مطالعات پیشین، نشان داده می شود که چگونه ابزارهای مبتنی بر AI مانند سیستم های آموزش تطبیقی، تحلیل یادگیری، و چت بات های آموزشی می توانند به شخصی سازی آموزش، افزایش تعامل، و بهبود بازخورد کمک کنند. همچنین، چالش ها و محدودیت های پیاده سازی این فناوری ها در محیط های آموزشی مورد بررسی قرار می گیرد. هدف این مقاله، ارائه تصویری جامع از ظرفیت های هوش مصنوعی در اصلاح شیوه های تدریس و ترسیم چشم اندازی برای بهره گیری موثر از آن در آینده آموزش است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش تطبیقی ، تحلیل یادگیری ، روش های دریس ، کلاس درس