نقش شبکه های اجتماعی در ایجاد رفتارهای جمعی نمایشی ناشی از شیوع کرونا مطالعه موردی: بوشهر

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش شبکه های اجتماعی در ایجاد رفتارهای جمعی نمایشی ناشی از شیوع کرونا است. این مطالعه با رویکرد کمی و روش پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی انجام گرفته است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد بالای ۲۰ سال ساکن شهر بوشهر در سال ۱۴۰۰ بود که تعداد آن ها برابر با ۱۹۷۸۶۴ نفر می باشد. از این تعداد ۳۸۴ نفر با استفاده از فرمول نمونه گیری کوکران با نمونه گیری تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته می باشد که در شش مولفه شامل مد اجتماعی، هراس اجتماعی، هوس اجتماعی، جنون اجتماعی، شایعه اجتماعی و شیدایی اجتماعی طراحی شد. برای روایی پرسشنامه از نظر اساتید، برای روایی سازه از تحلیل عاملی تاییدی و برای پایایی از آلفای کرونباخ استفاده شد که برای کل پرسشنامه معادل ۷۹/۰ محاسبه شد. برای آزمون فرضیه های پژوهش از آزمون های تی تک نمونه ای، همبستگی پیرسون، آزمون تحلیل واریانس یک راهه و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان می دهد بیشترین مقدار همبستگی بین میزان استفاده از شبکه های اجتماعی و رفتارهای جمعی نمایشی در بعد هراس اجتماعی (۵۱۸/۰r=) می باشد. نتایج روابط ساختاری مدل نهایی پژوهش نیز نشان داد که متغیر مد اجتماعی با مقدار ضریب تاثیر (۷۸/۰=Ɓ)، بیشترین تاثیر را بر رفتار نمایشی ناشی از شیوع کرونا داشته است. د

کلیدواژه ها:

شبکه های اجتماعی ، رفتارهای جمعی نمایشی ، کرونا ، هراس اجتماعی ، مدگرایی