اثر بخشی بازی درمانی شناختی-رفتاری بر اضطراب اجتماعی و نشخوارفکری در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان مسجد سلیمان

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی بازی درمانی شناختی-رفتاری بر اضطراب اجتماعی و نشخوار فکری در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان مسجد سلیمان بود. روش تحقیق حاضر تحقیق، به صورت نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه آموزش و گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان مسجد سلیمان بود که از میان آنان ۳۰ نفر به عنوان نمونه ی پژوهش با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای با جایگزینی تصادفی در گروه های آزمایش و گواه انتخاب شد. ابزار اندازه گیری تحقیق حاضر پرسش نامه اضطراب اجتماعی لاجرکا (۱۹۹۹) و نشخوارفکری هوکسما و مارو (۱۹۹۱) بود. گروه آزمایشی، برنامه بازی درمانی شناختی-رفتاری را در قالب ۱۰ جلسه هفتگی و هر جلسه به مدت ۴۵ دقیقه دریافت نمودند. نتایج نشان داد که مقدار F برای متغیر اضطراب اجتماعی، ۷۳/ ۶۰۸ و مولفه های آن شامل ترس از ارزیابی منفی، ۹۳/ ۱۹۲، اجتناب اجتماعی و اندوه در موقعیت های جدید برابر ۲۴/ ۲۰۲ و اجتناب اجتماعی و اندوه عمومی، ۰۹/ ۱۵۹ به دست آمد و مقدار F برای متغیر نشخوار فکری برابر ۱۱/ ۷۴۵ و و مولفه های آن پاسخ های نشخواری، ۷۶/ ۱۵۰ و پاسخ های منحرف کننده حواس، ۲۶/ ۱۶۷ به دست آمد که در سطح ۰۵/ ۰ =P معنی دار بود. و می توان گفت، بازی درمانی شناختی-رفتاری باعث بهبود اضطراب اجتماعی و نشخوارفکری در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان مسجد سلیمان در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی شناختی-رفتاری ، اضطراب اجتماعی ، نشخوارفکری