راهکارهای برون رفت از بحران سیلاب در استان سیستان و بلوچستان

سیستان و بلوچستان به سبب گستردگی و موقعیت خاص جغرافیایی همواره با بحران های طبیعی روبروست و سیل، خشکسالی و توفان های سهمگین از بحران های جدی این استان به شمار می رود. از این میان سیلاب های ویران کننده مخاطره اصلی نواحی مرکزی سیستان و بلوچستان است که بیشتر در فصول سرد چهره خود را نمایان می کند. وقوع دو رخداد سیلاب با فاصله زمانی کوتاه در روزهای ۷، ۱۰ و ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۲ و پس از مدت کوتاهی در روزهای ۲۸ تا ۳۰ فروردین ۱۴۰۳ نمونه ای است که سرریز شدن سد ها و انواع خسارات جانی، اقتصادی اجتماعی و روانی را در مناطق مختلف این استان رقم زد. بنابراین تکرار وقوع سیلاب در استان سیستان و بلوچستان و بویژه گسترده تر شدن وقایع حدی در سنوات اخیر، ضرورت پیش بینی و آمادگی در برابر این مخاطره، الزام بهبود زیرساخت ها و به کارگیری راهکارهای کنترل سیلاب موثر و سازگار با محیط طبیعی در استان سیستان و بلوچستان را به دلیل آسیب پذیری بالای استان در بخش های مختلف کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی، گوشزد می کند. در این نوشتار ضمن بررسی جزئیات دو رخداد سیلاب مورد اشاره، مهمترین چالشها و راهکارهای مدیریت سیلاب به منظور مدیریت پایدار منابع آب و خاک در استان سیستان و بلوچستان با رویکرد مدیریت ریسک مبتنی بر طبیعت و بهره گیری از دانش بومی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

سیلاب ، سیستان و بلوچستان ، مدیریت ریسک ، آسیب پذیری