بررسی رضایت شهروندان از حمل و نقل عمومی (مطالعه ی موردی حمل و نقل همگانی شهر اصفهان)

هدف سیستم حمل و نقل عمومی کاهش استفاده شهروندان از وسایل نقلیه شخصی و در نتیجه کاهش ترافیک و معضلات ناشی از آن در شهرهاست. در این مطالعه به تحلیل عوامل تاثیرگذار در استفاده از حمل ونقل عمومی (مطالعه ی موردی حمل و نقل همگانی شهر اصفهان) بررسی شده است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن توصیفی - تحلیلی است. در جمع آوری اطلاعات از دو روش اسنادی (کتابخانه ای) و میدانی (مصاحبه - پرسشنامه) استفاده شده است. جامعه مورد پژوهش شهر اصفهان و شهروندان شهر اصفهان بوده و نمونه های لازم از میان شهروندان به صورت نمونه گیری احتمالی ساده و به روش شارل کوکران انتخاب شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد بین وضعیت تاهل، وضعیت سنی افراد، وضعیت خودروی شخصی، هدف سفر افراد، مشخصه های درونی افراد، در میزان استفاده از حمل و نقل همگانی (اتوبوس) ارتباط معناداری وجود دارد. همچنین مدت زمان رانندگی با خودروی سواری افراد، در کاهش استفاده از سیستم های حمل نقل تاثیر گذار نبوده است. میزان دسترسی به نقاط شهر به عنوان یکی از مهمترین عوامل و مشخصه های سیستم های حمل و نقل همگانی مطرح می باشد، چرا که معیارهای دسترسی نشان دهنده ی خصوصیات متقابل حمل و نقل همگانی و کاربری زمین است. به عبارت دیگر در تصمیم گیری مسافرین جهت انجام سفر با حمل و نقل همگانی، قابلیت دسترسی (در دسترس بودن خدمات حمل و نقل) از مهمترین عوامل در انتخاب گونه ی حمل و نقلی و همچنین از سویی می توان بیان نمود که شاخص اصلی سیستم های حمل و نقل همگانی (اتوبوس) نظیر ظرفیت، زمان سفر، قیمت و غیره در مفهوم قابلیت دسترسی نهفته است.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل عمومی ، دسترسی ، اتوبوس