تاثیر معماری شهری و شهرسازی بر مدیریت بحران های ناشی از جنگ: راهبردی برای تاب آوری و بازیابی

در دنیای معاصر، جنگ ها و بحران های ناشی از آن تاثیرات مخرب عمیقی بر امنیت و پایداری شهرها به ویژه ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و زندگی شهروندان جوامع به ویژه در مناطق با سابقه درگیری مانند ایران دارند. معماری شهری و شهرسازی می توانند نقش کلیدی در افزایش تاب آوری، کاهش آسیب های انسانی و زیرساختی و بهبود مدیریت بحران های ناشی از جنگ ایفا کنند. این مقاله به بررسی نقش حیاتی معماری، طراحی و برنامه ریزی شهری (قبل، حین و پس از جنگ) در مدیریت بحران می پردازد. با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مطالعه موردی شهرهای آسیب دیده از جنگ، استدلال می شود که معماری و شهرسازی صرفا قربانی جنگ نیستند، بلکه به عنوان ابزاری فعال برای کاهش تلفات انسانی، تسهیل عملیات امداد و نجات، و تسریع روند بازیابی عمل می کنند و با تحلیل نمونه های موفق جهانی و چالش های موجود در ایران، پیشنهادهایی برای بهبود مدیریت شهری در شرایط جنگی ارائه می دهد. این پژوهش چهارچوبی را ارائه می دهد که در آن «شهرسازی تاب آور» می تواند از طریق راهبردهای طراحی هوشمند، برنامه ریزی زیرساخت های حیاتی، و رویکردهای مشارکتی در بازسازی، به عنوان یک لایه دفاعی غیرنظامی در برابر اثرات جنگ عمل کند.

کلیدواژه ها:

معماری شهری ، شهرسازی ، مدیریت بحران ، جنگ ، تاب آوری شهری ، بازسازی پس از جنگ