چالشهای حقوق بشری در طراحی شهرهای هوشمند

شهرهای هوشمند با استفاده از فناوری هایی مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، و کلان داده ها، کارایی خدمات شهری را افزایش داده، اما تهدیدهای جدی برای حقوق بشر ایجاد می کنند. نقض حریم خصوصی از طریق نظارت گسترده (مانند دوربین های تشخیص چهره و ردیابی موقعیت مکانی) و جمع آوری داده های شخصی بدون رضایت آگاهانه، یکی از اصلی ترین چالش هاست. امنیت داده ها نیز به دلیل خطر نفوذ سایبری و سوءاستفاده از اطلاعات حساس (مانند داده های بهداشتی) نگران کننده است. شکاف دیجیتال باعث محرومیت گروه های کم درآمد، سالمندان، یا افراد بی سواد دیجیتال از خدمات هوشمند (حمل ونقل، آموزش، سلامت) می شود و باعث تشدید نابرابری ها می شود. تبعیض الگوریتمی ناشی از سوگیری در سیستم های هوش مصنوعی، منجر به محرومیت گروه های اقلیتی یا کم برخوردار از منابع عمومی مانند مسکن و بیمه بوده و منجربه کمبود شفافیت در تصمیم گیری های الگوریتمی و عدم پاسخگویی نهادها شده و اعتماد عمومی را تضعیف می کند. تهدید آزادی های اساسی مانند محدودیت مشارکت مدنی به دلیل ترس از نظارت، یا سرکوب دیجیتال مخالفان سیاسی، دموکراسی را در جوامع بشری به خطر می اندازد. هدف از نگارش مقاله بیان چالش های حقوق بشری در راستای طراحی شهرهای هوشمند و ارایه راهکارهای جهت حل مشکلات حقوق بشری می باشد.

کلیدواژه ها:

حقوق بشر ، هوش مصنوعی ، شهر هوشمند ، طراحی شهری