تبیین نظریه هویت در معماری: از مفاهیم بنیادین تا کاربرد معاصر در تقابل جهانی شدن و اصالت مکانی

هویت در معماری به مثابه پدیده ای پویا و چندبعدی، در تقابل میان جهانی شدن یکسان ساز و اصالت مکانی، به چالشی محوری در عصر حاضر تبدیل شده است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای، به تبیین سیر تحول نظریه هویت از مفاهیم فلسفی تا کاربردهای معاصر می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هویت معماری در سه بستر زمان (تداوم تاریخی)، مکان (زمینه گرایی) و انسان (باورها و خاطره جمعی) شکل می گیرد و بحران معاصر ریشه در گسست این سه گانه دارد. نمونه های موردی مانند معماری حسن فتحی (احیای مصالح بومی) و زها حدید (تلفیق سیالیت با سنت) اثربخشی راهکارهای 'منطقه گرایی انتقادی' را در ایجاد هویت پایدار تایید می کنند. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت بازتعریف هویت به عنوان 'فرایندی سیال' با محوریت تلفیق دانش بومی، فناوری مدرن و حافظه جمعی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هویت معماری ، جهانی شدن ، اصالت مکانی ، حافظه جمعی ، بحران هویت ، معماری معاصر ایران