جاذبه مرگ: تاثیر فضاهای شهری و معماری بر انتخاب مکان خودکشی در بستر روان شناسی محیطی

فضاهای شهری و عناصر معماری، علاوه بر عملکردهای کالبدی خود، می توانند نقش مهمی در شکل گیری حالات روانی افراد ایفا کنند. این مقاله به بررسی ارتباط میان ویژگی های محیطی فضاهای معماری و گرایش افراد به انتخاب آن ها به عنوان مکان خودکشی می پردازد. با تمرکز بر نمونه های شاخصی مانند پل طبیعت در تهران، پل گلدن گیت در سان فرانسیسکو و پل ماپو در سئول، تلاش شده است تا عوامل مشترک در جذابیت روانی این فضاها برای اقدام به خودکشی شناسایی شود. رویکرد این پژوهش، مبتنی بر روان شناسی محیطی است و سعی دارد از طریق تحلیل مولفه های فیزیکی، ادراکی و اجتماعی فضا، به درک بهتری از تاثیر محیط ساخته شده بر رفتارهای پرخطر دست یابد. یافته های مقاله نشان می دهد که عواملی مانند دسترسی پذیری بالا، چشم اندازهای وسیع، حس گسست از محیط پیرامون و کمبود نظارت اجتماعی، می توانند در افزایش ریسک خودکشی در فضاهای خاص شهری موثر باشند. در نتیجه، طراحی آگاهانه فضاهای عمومی و بازنگری در سیاست های مدیریت شهری می تواند به کاهش این آسیب اجتماعی کمک کند. این پژوهش، بر لزوم توجه طراحان، معماران و مسئولان شهری به ابعاد روان شناختی محیط های عمومی تاکید دارد و بازطراحی فضا با رویکردی پیشگیرانه را ضرورتی جدی می داند.

کلیدواژه ها:

خودکشی ، طراحی شهری ، معماری فضاهای عمومی ، روان شناسی محیطی