ارزیابی فیزیکی و مقاومت مکانیکی ملات خود تراز با الیاف پلیپروپیلن و سنگ دانه های سیلیسی

در این پژوهش، به بررسی ملات های خودتراز بر پایه سیمان پرتلند تیپ ۲ پرداخته می شود. ابتدا تاریخچه و ضرورت استفاده از ملات های خودتراز مرور شده، سپس خواص مواد تشکیل دهنده معرفی می گردد. با توجه به اینکه در ملات های خودتراز که قبلا توسط افراد و شرکت های مختلف کار شده بوده حداکثر میزان مقاومت فشاری ثبت شده بین ۲۰ تا ۵۵ مگاپاسکال می باشد و در مرحله اول باید مقاومت فشاری را تا حداقل ۹۰ مگا پاسکال افزایش داد و سپس برنامه آزمایشگاهی خواص تازه و سخت شده، جداول عددی و نمودارها را رسم نمود، در این پژوهش طرح های اختلاط نمونه که در آن مقدار میکروسیلیس با ۵.۵، ۸، ۹، ۱۰،۱۲درصد وزنی جایگزین سنگدانه های سیلیسی می شود تا تاثیر مقدار میکروسیلیس بر مقاومت فشاری و نفوذپذیری آب و دیگر آزمایشات مورد ارزیابی قرار گیرد، متاکائولن با میزان وزنی ۰، ۲.۵، ۵، درصد وزنی جایگزین سنگدانه ها می شود فوق روان کننده با ۷/۰،۹/۰ و ۱/۱ درصد وزنی، سنگدانه های سیلیسی، الیاف پلی پروپیلن ۰۰۲۵/۰، ۰۰۵/۰و۰۰۷/۰ جرم حجمی یک متر مکعب ملات خودتراز استفاده شده و از دیفومر با مقدار های (۰، ۲/۰، ۴/۰، ۶/۰،۸/۰و۱ درصد وزن کل) ارائه شده است را در آزمون مقاومت فشاری، مقاومت کششی، میزان جذب آب، آزمایش روانی مورد بررسی و نتایج حاصل تشریح و توضیح داده شده اند. در نتایج بدست آمده، استفاده از میکروسیلیس ت و استفاده از آنتی فوم و فوق روان کننده و سنگدانه های سیلیسی با تناسب مناسب، مقاومت فشاریی ۲۸ روزه را تا ۹۰ مگا پاسکال بالا می برد.

کلیدواژه ها:

ملات خود تراز ، میکروسیلیس ، سنگدانه سیلیسی ، الیاف پلی پروپیلن ، مقاومت فشاری ، مقاومت کششی ، جذب آب ، آزمایش روانی